غزل ۲۳۱۴ - ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟

ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟
پشت نتوان بهر زخم خار بر گلزار داد ۱

چون مرا می سوختی آخر به داغ دور باش
چون سپند اول نبایستی به محفل بار داد ۲

بهر دنیا با خسیسان چرب نرمی مشکل است
بوسه بهر گنج نتوان بر دهان مار داد ۳

از دم گرم توکل می شود صاحب چراغ
هر که پشت خویش چون محراب بر دیوار داد ۴

شکوه مغرور ما بر خامشی آورد زور
هر قدر ما را سپهر سنگدل آزار داد ۵

آن که می بخشد به خون مرده صائب زندگی
می تواند بخت ما را دیده بیدار داد ۶