غزل ۲۳۲۱ - رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیاد

رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیاد
می شود شوق لب میگون زبوسیدن زیاد ۱

می کند دل را پریشان شادی بی عاقبت
رخنه در دل غنچه را گردد زخندیدن زیاد ۲

باد دستی کهربای خرمن جمعیت است
حاصل دهقان شود از تخم پاشیدن زیاد ۳

نیست بعد از مرگ هم رزق حریص آسودگی
پیچ و تاب مار گردد وقت خوابیدن زیاد ۴

می گشاید هر که چون ناخن گره از کار خلق
می شود بالیدنش پیوسته از چیدن زیاد ۵

منع حرص می فزون سازد که نخل تاک را
از بریدن می شود هر سال بالیدن زیاد ۶

کرد میزان در نظرها ماه کنعان را سبک
قدر گوهر گرچه می گردد زسنجیدن زیاد ۷

از نپرسیدن شود گر دیگران را درد بیش
بی دماغان را شود زحمت زپرسیدن زیاد ۸

نفس کجرو پا به راه راست از پیری نهشت
از عصا گردید ما را پای لغزیدن زیاد ۹

عمر کوته گردد از پاس نفس صائب دراز
می کند این رشته را بر خویش پیچیدن زیاد ۱۰