غزل ۲۳۲۸ - زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟

زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟
بی خطا افتاده خود را چرا سر می برد؟ ۱

هر نفس غم پاره ای از جسم لاغر می برد
همچو خاکستر که از پهلوی اخگر می برد ۲

ما به چشم مور گندم دیده قانع گشته ایم
روزی ما را چرا چرخ ستمگر می برد؟ ۳

در قیامت می شود شیرین، زبان در کام ما
تلخی بادام ما را شور محشر می برد ۴

از شهیدان یک سر و گردن نباشم چون بلند؟
تیغ او در ماتم من زلف جوهر می برد ۵

عشق عالمسوز بر من مهربان گردیده است
جامه بر بالایم از بال سمندر می برد ۶

من به لیمویی قناعت کرده ام از روزگار
ناف صفرای مرا گردون به شکر می برد ۷

هر که چون صائب دویی را از میان برداشته است
می کند پی قاصدان را، خامه را سر می برد ۸