غزل ۲۳۲۷ - هر که با خود درد و داغ دلستان را می برد

هر که با خود درد و داغ دلستان را می برد
بی تکلف حاصل کون و مکان را می برد ۱

گردش چشمی که من دیدم زدام زلف او
از دل من خارخار آشیان را می برد ۲

آه سردی خضر راه ما سبکباران بس است
هر نسیمی از چمن برگ خزان را می برد ۳

حسن را باشد خطر از دیده اهل هوس
ابر بی نم آبروی گلستان را می برد ۴

اهل غفلت بر نمی آیند با روشندلان
قطره آبی زجا خواب گران را می برد ۵

می برند از بوستان دامان پرگل بیغمان
عاشق بیدل دعای باغبان را می برد ۶

مشت خاشاکی چه باشد پیش سیل نوبهار؟
ساده لوحی جوهر تیغ زبان را می برد ۷

خانه دنیا بعینه خانه آیینه است
هر چه هر کس آورد با خود، همان را می برد ۸

چشم پوشیدن زدرد و داغ غربت مشکل است
ورنه با خود بلبل ما آشیان را می برد ۹

می رسند از همت پیران به منزل رهروان
تیر با خود تا هدف زور کمان را می برد ۱۰

یاد بغداد و طواف مرقد شاه نجف
از دل صائب حضور اصفهان را می برد ۱۱