غزل ۲۳۳۲ - شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می برد

شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می برد
صبح از ان چاک گریبان گل به دامن می برد ۱

آن که بر خار سر دیوار حسرت می کشید
این زمان از گلشن او گل به دامن می برد ۲

یک سراسر رفت و در گلزار قحط دل فکند
طفل ما از بوستان بلبل به دامن می برد ۳

از سرکوی دلاویزش صبا در بوستان
خار و خس می آورد، سنبل به دامن می برد ۴

عمرها رفت و صبا از تازگیهای سخن
گل زخاک طالب آمل به دامن می برد ۵