غزل ۲۳۳۳ - چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می برد

چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می برد
نبض من از برق دست از بیقراری می برد ۱

در دل آزاده ام گرد تعلق فرش نیست
سیل از ویرانه من شرمساری می برد ۲

شبنم از فیض سحر خیزی عزیز گلشن است
گل به دامن خنده از شب زنده داری می برد ۳

هر که حرف راست بر تیغ زبانش بگذرد
از میان چون صبح صادق زخم کاری می برد ۴

گر سر صائب چو مهر از چرخ چارم بگذرد
حسرت روی زمین بر خاکساری می برد ۵