غزل ۲۳۳۵ - از شکست من دم تیغ تغافل می پرد

از شکست من دم تیغ تغافل می پرد
رنگ سیلاب از ثبات پای این پل می پرد ۱

این گران پرواز از فریاد بلبل برنخاست
کی به شبنم خواب ناز از دیده گل می پرد؟ ۲

از هجوم زاغ جای خنده بر گل تنگ شد
زین سیاهی زود ازین گلزار بلبل می پرد ۳

زلف و کاکل هم بلند آوازه می گردد زحسن
حسن سرکش گر به بال زلف و کاکل می پرد ۴

زود خواهد کرد بلبل را کف خاکستری
آتشی کز روی شرم آلوده گل می پرد ۵

پیش آن گل از خجالت می کشد خط بر زمین
دود آه من که دوشادوش سنبل می پرد ۶

بیقراری لازم افتاده است قرب حسن را
شبنم این باغ بیش از چشم بلبل می پرد ۷

می شمارد لامکان را منزل نقل مکان
بی پر و بالی که با بال توکل می پرد ۸

ناله من سبزه خوابیده را بیدار کرد
کی ندانم خواب مستی از سر گل می پرد ۹

همچو کبک وحشی از پیش ره سیلاب عشق
کوه با آن صبر و تمکین بی تامل می پرد ۱۰

گر نوای آتشین صائب تمنا می کنی
این شرار از شعله آواز بلبل می پرد ۱۱