غزل ۲۳۵۶ - هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کرد

هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کرد
سنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد ۱

خیره چشمان را اگر محجوب سازد دور نیست
روی شرم آلود او آیینه را ستار کرد ۲

از تراشیدن غبار لشکر خط شد بلند
آب تیغ این سبزه خوابیده را بیداد کرد ۳

لشکر سنگین غفلت بیجگر افتاده است
مشت آبی می تواند خفته را بیدار کرد ۴

گرد کلفت بس که از دوران به روی من نشست
هر که رو آورد در من، روی در دیوار کرد ۵

چین زدن بر جبهه ای آیینه رو انصاف نیست
تنگ بر طوطی نباید عرصه گفتار کرد ۶

گر نمی گشتند زاغان سرمه آواز ما
می توانستیم فریادی درین گلزار کرد ۷

بس که در تمثال شیرین برد تردستی به کار
در دل آیینه خون فرهاد شیرین کار کرد ۸

روی گرم کارفرما گر هواداری کند
می توانم بیستون را زر دست افشار کرد ۹

اعتبار ناقص از بی اعتباری بدترست
قیمت نازل به یوسف چاه را هموار کرد ۱۰

گوشه گیری کشتی نوح است طوفان دیده را
ذوق تنهایی ز صحبتها مرا بیزار کرد ۱۱

همچو بخت سبز گیرد از هوا زنگار را
از نمد آیینه ام تا روی در بازار کرد ۱۲

عمر خود کوتاه کرد و نامه خود را سیاه
هر که صائب چون قلم سر درسر گفتار کرد ۱۳