غزل ۲۳۶۸ - سیل اشک من بساط سبزه را پامال کرد

سیل اشک من بساط سبزه را پامال کرد
گوشمال ناله من بلبلان را لال کرد ۱

التفاتی هست با نازک خیالان حسن را
ساغر خود را هلال از مهر مالامال کرد ۲

عندلیب ما زقید بیضه تا آزاد شد
در دبستان قفس مشق شکست بال کرد ۳

در حریم کعبه فانوس، دیگر ره نیافت
تا صبا خاکستر پروانه را پامال کرد ۴

شکوه بیطاقتان یاقوت را سازد کباب
لعلش از آتش زبانیهای ما تبخال کرد ۵

خنده ات مهر خموشی بر لب پیمانه زد
چشم شوخت شیشه آتش زبان را لال کرد ۶

صائب از چشم و دلم افتاد ماه و آفتاب
تا به صید من نگاه گرم او اقبال کرد ۷