غزل ۲۳۸۲ - کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد
ریگ را چون سبحه، ذکر او به گفتار آورد ۱

جنبش ما ناتوانان است از اقبال عشق
ذره را خورشید تابان بر سر کار آورد ۲

پرده پوشی می کند دریای جوشان را به کف
آن که می خواهد مرا دربند دستار آورد ۳

از دل بی حاصلم هر جا حدیثی بگذرد
بید مجنون سر به پیش انداختن بار آورد ۴

شد زبیکاری سیه عالم به چشم من، کجاست
چشم پرکاری که ما را بر سر کار آورد ۵

مهر عالمتاب در هر جا دچار او شود
با کمال شوخ چشمی رو به دیوار آورد ۶

هر نهالی را که آبش از گداچشمان بود
شاخسارش برگ سبز سایلان بار آورد ۷

می تواند با تو در پیری هم آغوشم کند
آن که چندین گل برون از پرده خار آورد ۸

چون ید بیضا فروغش نور می سوزد به چشم
در نظر چون گوهر ما را خریدار آورد ۹

دفتر گل را دهد بلبل به باد از آه سرد
فردی از دیوان اگر صائب به گلزار آورد ۱۰