غزل ۲۳۸۴ - می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد

می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد
ناخدا را شور دریا بر سر شور آورد ۱

چین زلف مشک بیزی کو، که از تحریک او
زخم کافر نعمتم ایمان به ناسور آورد ۲

بی ادب پروانه ای دارم که جذب همتش
موکشان صد شعله را از خلوت طور آورد ۳

در خم دام فراموشی به خود درمانده ایم
دانه ای از بهر مرغ ما مگر مور آورد ۴

هر شرابی نیست صائب با دماغم سازگار
عشق کو تا جرعه ای از خون منصور آورد ۵