غزل ۲۳۹۶ - شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد

شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد
حاصل این بوستان را چشم شبنم می خورد ۱

می خورم خون از سفال و لب به دندان می گزم
وای بر آن کس که می از ساغر جم می خورد ۲

باده لعلی نهان در سنگ اگر گردد رواست
در چنین عهدی که آدم خون آدم می خورد ۳

شعله خاشاک را پا در رکاب رحلت است
گرمی هنگامه خط زود بر هم می خورد ۴

لطف حق در سنگ روزی می رساند بی دریغ
بهر روزی آدمی چندین چرا غم می خورد؟ ۵

فیض اهل جود یکسان است در موت و حیات
کاروان روزی همان از خاک حاتم می خورد ۶

پشت بر گل کرد شبنم، دید تا خورشید را
صحبت زود آشنایان زود بر هم می خورد ۷

غوطه در خون شفق زد ماه نو تا رزق یافت
کیست کز گردون لب نانی مسلم می خورد؟ ۸

موج بی پروا زتعمیر حباب آسوده است
کی غم دلهای ما آن زلف پرخم می خورد؟ ۹

گر نگیرد پنجه اش را سیر چشمیهای حسن
تیغ او خون دو عالم را به یک دم می خورد ۱۰