غزل ۲۳۹۵ - یار ما در پرده شب باده تنها می خورد

یار ما در پرده شب باده تنها می خورد
سازگارش باد یارب گرچه بی ما می خورد ۱

سبز نتواند شد از خجلت میان مردمان
هر که آب زندگی چون خضر تنها می خورد ۲

بوالهوس را زان لب شیرین نظر بر نشأه نیست
این شکم پرور برای نقل صهبا می خورد! ۳

سیر چشمی در بساط عالم ایجاد نیست
رشته را گوهر، گهر را رشته اینجا می خورد ۴

می کند خون در دل صیاد، آهوی حرم
هر که پا از حد خود بیرون نهد پا می خورد ۵

هر که از مهر خموشی می تواند جام ساخت
آب شیرین چون گهر در قعر دریا می خورد ۶

می کند از روزی ما کم سپهر تنگ چشم
از قضا گر پیچ و تابی رشته ما می خورد ۷

صائب از ما ناله افسوس می گردد بلند
از حوادث هر که را سنگی به مینا می خورد ۸