غزل ۲۴۰۰ - خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد

خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد
آب را نتوان چنین خوردن که او خون می خورد ۱

عشق مجنون را به خلوتگاه وحدت برده است
ناقه لیلی عبث گردی به هامون می خورد ۲

پای لیلی را نگارین می کند خوناب درد
گر به سنگی در بیابان پای مجنون می خورد ۳

برگ سبزی نیستم ممنون چرخ و انجمش
مرغ در کنج قفس روزی ز بیرون می خورد ۴

(سرو دلگیرست از بدگویی مرغان باغ
هر چه ناموزون بود بر طبع موزون می خورد) ۵

تا زماه نو فلک آرد لب نانی به دست
از شفق هر شام صائب غوطه در خون می خورد ۶