غزل ۲۴۰۷ - خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد

خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد
شور بلبل، خنده گل، بوی ریحان می گزد ۱

موسی از شرم صفای ساعد سیمین او
همچو طفلان آستین خود به دندان می گزد ۲

هر که را افتاد بر لبهای میگون تو چشم
تا شکرخند قیامت لب به دندان می گزد ۳

آسمان را دل نسوزد بر شکایت پیشگان
دایه بیزارست از طفلی که پستان می گزد ۴

(برق می خواهد به من تعلیم بیتابی دهد
شعله شوق مرا تحریک دامان می گزد) ۵

تا زکف داده است صائب دامن وصل ترا
گاه پشت دست و گاهی لب به دندان می گزد ۶