غزل ۲۴۰۸ - من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟

من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟
آه صبح و گریه شبها به فریادم رسد ۱

دامن صحرا نبرد از چهره ام گرد ملال
می روم چون سیل تا دریا به فریادم رسد ۲

از سواد شهر خاکسترنشین شد اخگرم
کو جنون تا دامن صحرا به فریادم رسد ۳

کوه غم شد آب از فریاد عالمسوز من
کیست دیگر در دل شبها به فریادم رسد؟ ۴

جوش گل را گوش عاشق نغمه من مانده کرد
ناله بلبل کجا تنها به فریادم رسد ۵

می روم از خویش بیرون پایکوبان چون سپند
تا کجا آن آتشین سیما به فریادم رسد ۶

می توانم روز محشر شد شفیع عالمی
ناله امروز اگر فردا به فریادم رسد ۷

در بیابانی که از گم کرده راهان است خضر
چشم آن دارم که نقش پا به فریادم رسد ۸

تیزتر شد آتشم از نغمه خشک رباب
تن زنم تا قلقل مینا به فریادم رسد ۹

شعله آواز، صائب برق زنگار دل است
مطربی کو تا درین سودا به فریادم رسد؟ ۱۰