غزل ۲۴۴۷ - بر زمین از ناز زلف او چو دامان می کشد

بر زمین از ناز زلف او چو دامان می کشد
بوی پیراهن سر خود در گریبان می کشد ۱

طره شمشاد را در خاک و خون خواهم کشید
شانه پردستی در آن زلف پریشان می کشد ۲

گر خزان بر چهره رنگی دارد از گلزار عشق
انتقام عندلیبان از گلستان می کشد ۳

ما سبکروحان به بوی سیب غبغب زنده ایم
سبزه ما آب از چاه زنخدان می کشد ۴

تا نمی باقی بود در جویبار آبله
پای ما کی دست از خار مغیلان می کشد؟ ۵

یاد مژگان تو هر شب در حریم سینه ام
شانه از نشتر به زلف رشته جان می کشد ۶

در حریم خلد اگر با حور همزانو شود
خاطر صائب به خوبان صفاهان می کشد ۷