غزل ۲۴۴۹ - تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد

تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد
رشته میل آتشین در چشم سوزن می کشد ۱

نیست خرمن را وجود برگ کاهی پیش حرص
قانع از هر دانه جو، ناز خرمن می کشد ۲

بس که دارد وحشت از زخم زبان ناصحان
از دهان شیر، مجنون ناز مأمن می کشد ۳

می کند سنگین دلان را نرم آه عجز من
خشک مغزیهای من از ریگ روغن می کشد ۴

با تو سرکش برنمی آیم، وگرنه شوق من
آتش سوزان زسنگ و آب از آهن می کشد ۵

می فتد در اوج عزت طشتش از بام زوال
بر زمین چون آفتاب آن کس که دامن می کشد ۶

دیده ای کز سرمه توحید روشن گشته است
از سر هر خار، ناز نخل ایمن می کشد ۷

زیر شمشیرست صائب جایش از گردنکشی
از خط فرمان سبک مغزی که گردن می کشد ۸