غزل ۲۴۵۲ - از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد

از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد
عاقل از بالای جاهل زردرویی می کشد ۱

قسمت دنیا ز اهل آخرت شرمندگی است
حق چو شد بی پرده، باطل زردرویی می کشد ۲

در پری بیش است خجلت کاسه دریوزه را
ماه نو چون گشت کامل زردرویی می کشد ۳

آبروی خاکساری از گهر افزونترست
بحر پرگوهر ز ساحل زردرویی می کشد ۴

رنگ در خونم نماند ازبس که کاهیدم زعشق
صید من از تیغ قال زردرویی می کشد ۵

چون چراغ صبح می میرد برای خامشی
بس کز آن رو شمع محفل زردرویی می کشد ۶

شرم همت بین که با بخشیدن سربی دریغ
همچنان از داس، حاصل زردرویی می کشد ۷

می کند پیوند بی نسبت عزیزان را ذلیل
برگ سبز از دست سایل زردرویی می کشد ۸

نیست تا آیینه، هر زشتی بود صائب نکو
از دل آگاه، غافل زردرویی می کشد ۹