غزل ۲۴۵۱ - سر و بالای تو فریاد از لب جو می کشد

سر و بالای تو فریاد از لب جو می کشد
آب را بر خاک از رفتار دلجو می کشد ۱

بر سر مجنون نمی آید دگر لیلی ز ناز
گردن بیهوده ای از دور آهو می کشد ۲

دیده هر کس نشد حیران درین عبرت سرا
از سبک سنگی گرانی چون ترازو می کشد ۳

بیشتر از طول چون مارست عرض راه تو
مستی غفلت ترا ازبس به هر سو می کشد ۴

صائب ماه نور در دلبری گرچه طاق افتاد(ه)
بر زمین خط پیش آن محراب ابرو می کشد ۵