غزل ۲۵۱۲ - هر که بال و پر چو سرو از همت والا کند

هر که بال و پر چو سرو از همت والا کند
سیر با استادگی در عالم بالا کند ۱

از دل پرخون بود در گریه چشم من دلیر
دخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند ۲

کار چون افتاد شیرین، کارفرما می شود
تیشه فرهاد ممکن نیست سر بالا کند ۳

درفشاندن گر کند تقصیر از دون همتی است
هر که احسان همچو ابر از کیسه دریا کند ۴

منع دلهای دونیم از ناله کردن مشکل است
شق زبان خامه لب بسته را گویا کند ۵

می کند یاد گرانجانان سبک چون برگ کاه
قاف اگر گاهی گرانی بر دل عنقا کند ۶

می تواند کرد بر گردن فرازان سروری
هر که در هنگام ریزش خنده چون مینا کند ۷

نیست عیب خویش دیدن کار هر نادیده ای
سرمه توفیق تا چشم که را بینا کند ۸

این دم گرمی که من از چرب نرمی دیده ام
نخل مومین می تواند ریشه در خارا کند ۹

شهر زندان می شود صائب به چشم وحشتم
گردبادی چون نفس را راست در صحرا کند ۱۰