غزل ۲۵۴۹ - مست ناز من زساغر تا لبی تر می کند

مست ناز من زساغر تا لبی تر می کند
از لب میگون دو چندان می به ساغر می کند ۱

بلبل از افغان رنگین سرخ دارد روی باغ
بوستان پیرا دهان غنچه پر زر می کند ۲

صبح پیری کرد خواب غفلت ما را گران
بادبان بر کشتی ما کار لنگر می کند ۳

آب روشن می کند ظاهر ضمیر خاک را
نغمه در دل هر چه می باشد مصور می کند ۴

روی گردان زاهد از دنیا برای شهرت است
سکه از بهر روایی پشت بر زر می کند ۵

از تلاش پایه رفعت شود دین پایمال
پشت بر محراب واعظ بهر منبر می کند ۶

بس که افتاده است گیرا حرف شوق آمیز من
نامه من کار شاهین با کبوتر می کند ۷

خاب مرگش را نسازد بستر بیگانه تلخ
در حیات آن دوربین کز خاک بستر می کند ۸

در گذر از کشتن صائب که صید ناتوان
تیغ را دندانه از پهلوی لاغر می کند ۹