غزل ۲۵۵۴ - گرچنین آن چشم جادو رخنه در دل می کند

گرچنین آن چشم جادو رخنه در دل می کند
از دلم هر رخنه ای را چاه بابل می کند ۱

بس که می آید به ناز از چشم او بیرون نگاه
چند جا تا خانه آیینه منزل می کند! ۲

چون تواند دل به پایان برد راه زلف را؟
کاین ره پرپیچ و خم کار سلاسل می کند ۳

چون کشم آه از جگر، کز بیم خوی نازکش
شمع دود خود گره چون لاله در دل می کند ۴

می دهد از حسن عالمگیر مجنون را خبر
این که لیلی هر نفس تغییر محمل می کند ۵

دیدن آیینه را بر طاق نسیان می نهی
گر بدانی شوق دیدارت چه با دل می کند ۶

حفظ آب روی خواهش کن که گردون خسیس
نان خود را تر به آب روی سایل می کند ۷

سالکان را صحبت تن پروران سنگ ره است
سیل را این خاکهای مرده کاهل می کند ۸

می کند عمر مؤبد هستی ده روزه را
هر که جان صائب نثار تیغ قاتل می کند ۹