غزل ۲۵۶۷ - غارت صبر از دلم آن آتشین رو می کند

غارت صبر از دلم آن آتشین رو می کند
گرمی خورشید گل را مفلس بو می کند ۱

چشم مجنون بس که از وحشی نگاهان پر شده است
چشم لیلی را خیال چشم آهو می کند ۲

آن که چون شبنم زگل بالین و بستر ساختی
این زمان چون غنچه بالین را ز زانو می کند ۳

چشم میگونی که من زان باده پیما دیده ام
درد می را در قدح بیهوشدارو می کند ۴

چون صبوحی کرده در گلشن درآیی عندلیب
خرده گل را سپند آن گل رو می کند ۵

حرف پهلودار اگر از خط چنین سر می زند
رفته رفته کار را با زلف یکرو می کند ۶

صائب از بخت سیاه خود ندارم شکوه ای
هر چه با من می کند آن خال هندو می کند ۷