غزل ۲۶۰۱ - گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند

گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند
فکرها در گوشه گیری آسمان پیما شوند ۱

توتیای چشم روزنها بود نور چراغ
دل چو روشن گشت اعضا سر بسر بینا شوند ۲

قطره ما چون صدف روزی که بگشاید دهن
تا چه دریاها درین یک قطره ناپیدا شوند ۳

صاف کن آیینه دل را درین بستانسرا
تا سراسر برگها چون طوطیان گویا شوند ۴

محو شد در روی او هر چشم بینایی که بود
اختران در پرتو خورشید ناپیدا شوند ۵

در میان این گهرها رنگ سنگ تفرقه است
چون به بیرنگی رسند این گوهران یکتا شوند ۶

شد پریشان مغز ما از فکر، صائب کو جنون؟
تا چو دستار این بلاها از سر ما واشوند ۷

سالها اهل سخن باید که خون دل خورند
تا چو صائب آشنای طرز مولانا شوند ۸