غزل ۲۶۱۷ - جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود

جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود
زودتر آخر شود شمعی که روشنتر بود ۱

مردم کوته نظر در انتظار محشرند
دیده روشندلان آیینه محشر بود ۲

باد هستی را زسر بیرون کن از طوفان مترس
بادبان چون جمع سازد خویش را لنگر بود ۳

پرده امید باشد ناامیدیهای ما
خیمه تبخاله ما بر لب کوثر بود ۴

در زمان ما که بیمهری قیامت می کند
دامن مادر به طفلان دامن محشر بود ۵

بیشتر شکرلبان عهد دشمن پرورند
ورنه از خط نسبت طوطی چرا کمتر بود؟ ۶

نیست صائب راه بر افلاک جان تیره را
قسمت خاک است هر دردی که در ساغر بود ۷