غزل ۲۶۱۹ - یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بود

یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بود
مغز ما از نشأه می پرده دار حور بود ۱

شیشه می نیم هوشی داشت از همصحبتان
روی مجلس در نقاب بیخودی مستور بود ۲

لاله رویان را دل ما تشنه نظاره ساخت
آب این سرچشمه آیینه گویا شور بود ۳

قرب منزل نعل ما را بر سر آتش گذاشت
داشتیم آسایشی تا منزل ما دور بود ۴

خاطر روشن در فردوس بر رویم گشود
قحط یوسف بود تا آیینه ام بی نور بود ۵

آنچه ما چشم از حباب آب حیوان داشتیم
در حجاب پرده زنبوری انگور بود ۶

آب لعل او زخط شد تیره، ورنه پیش ازین
صافی این شهد، شمع خانه زنبور بود ۷