غزل ۲۶۴۸ - در چمن چون حرف آن بالای موزون می رود

در چمن چون حرف آن بالای موزون می رود
سرو چون دزدان ز راه آب بیرون می رود ۱

دیده اهل بصیرت کاروانگاه بلاست
هر که زخمی می خورد، از چشم ما خون می رود ۲

عشق بالا دست از معشوق دامن می کشد
ناقه لیلی عبث دنبال مجنون می رود ۳

دانه ای در صیدگاه عشق بی رخصت مچین
کز بهشت آدم به یک تقصیر بیرون می رود ۴

آهوانش در سواد چشم خود جا می دهند
هر که صائب از سواد شهر بیرون می رود ۵