غزل ۲۶۶۴ - هر دلی کز عشق گوهر آب شد، گوهر شود

هر دلی کز عشق گوهر آب شد، گوهر شود
هر که را سوزد درین دریا نفس، عنبر شود ۱

گوشه گیری فیضها دارد درین وحشت سرا
قطره از دریا چو رو پنهان کند گوهر شود ۲

ناقصان را شهپر دعوی است دنیای خسیس
چون شرر با خار آمیزد زبان آور شود ۳

راستی دامان جمعیت به دست آوردن است
رشته چون هموار شد شیرازه گوهر شود ۴

جلوه سرو لب کوثر کند مژگان او
دیده هر کس که از اشک ندامت تر شود ۵

آتش سوزان بود نزدیکی سیمین بران
رشته در عقد گهر هر روز لاغرتر شود ۶

دیده از وضع مکرر خون خود را می خورد
ورنه دل در هر تپیدن عالم دیگر شود ۷

می شود بر کاملان اوضاع دنیا خوشگوار
تلخی از دریا نبیند قطره چون گوهر شود ۸

در دل پرآتش خود جای صائب چون دهم؟
نازنینی را که گل در پیرهن اخگر شود ۹