غزل ۲۶۹۶ - زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می شود

زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می شود
چون زمین افتاد قابل دانه گوهر می شود ۱

گر چنین مجنون ما را عشق در شور آورد
دامن دشت جنون صحرای محشر می شود ۲

آب جای باده گلرنگ نتواند گرفت
تشنه دیدار کی قانع به کوثر می شود؟ ۳

از گریبان خموشی هر که آرد سر برون
چون چراغ صبحگاهی خرج صرصر می شود ۴

با سر آزاده ام فارغ ز دولت کاین هما
بر سر بی مغز دایم سایه گستر می شود ۵

خجلت از حرف مکرر لازم فهمیدگی است
منفعل کی طوطی از حرف مکرر می شود؟ ۶

جلوه های مختلف دارد می دولت که آب
زنگ در آیینه و در تیغ جوهر می شود ۷

آه خون آلود را چندان که می دزدم به دل
از گره چون رشته باران رساتر می شود ۸

نیست خوان پر ز نعمت را به سرپوش احتیاج
کی سر آزادگان قانع به افسر می شود؟ ۹