غزل ۲۶۹۵ - زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می شود

زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می شود
چون زمین افتاد قابل دانه گوهر می شود ۱

پیش بلبل جای گل هرگز نمی گیرد گلاب
تشنه دیدار کی قانع به کوثر می شود؟ ۲

پرتو منت کند دلهای روشن را سیاه
شمع را دست حمایت باد صرصر می شود ۳

حجت ناطق بود بر نارساییهای شوق
نامه هرکس که محتاج کبوتر می شود ۴

از گرانجانان سبکروحان گرانی می کشند
چون سبو از می تهی گردد گرانتر می شود ۵

سفلگان را می کند پیرایه دولت غیور
خویش را گم می کند مومی که عنبر می شود ۶

لازم دولت بود نسیان، که چون سیراب شد
خضر غافل از لب خشک سکندر می شود ۷

با نگاه دور قانع شوکه مه با آفتاب
هر قدر نزدیکتر گردید لاغر می شود ۸

برگذشت خود ز دنیا غره کم شو کز گذشت
رشته را دلبستگی افزون به گوهر می شود ۹

می دهد صائب حباب از پوچ گویی سر به باد
از دهن بستن دهان غنچه پر زر می شود ۱۰