غزل ۲۶۹۸ - گر شکر در جام ریزم زهر قاتل می شود

گر شکر در جام ریزم زهر قاتل می شود
چون صدف گر آب نوشم عقده دل می شود ۱

چون سکندر می خورد آیینه عمرش به سنگ
از خضر یک آب خوردن هر که غافل می شود ۲

جامه برتن کعبه را مجنون ما خواهد درید
کی ز سنگ کودکان دیوانه عاقل می شود؟ ۳

زیر هر برگ گلی صد نیش خار آماده است
با تن آسانی مکن عادت که مشکل می شود ۴

قطره اشکم اگر از دل چنین چیند غبار
تا سر مژگان رسیدن مهره گل می شود ۵

جان نخواهد برد صائب آفتاب از آه ما
وای بر شمعی که با صرصر مقابل می شود ۶