غزل ۲۶۹۹ - جان بی مغزان به خاک تیره واصل می شود

جان بی مغزان به خاک تیره واصل می شود
کاروان کف بیابان مرگ ساحل می شود ۱

می شودتن، روح تن پرور به اندک فرصتی
قطره ناصاف آ خر مهره گل می شود ۲

جسم هر کس را فلک چون رشته پیچ و تاب داد
عاقبت شیرازه جمعیت دل می شود ۳

جامه فتح است آگاهی درین وحشت سرا
غوطه در خون می زند صیدی که غافل می شود ۴

زیر با منت از بدخویی خلقم که موج
واصل دریا ز دست رد ساحل می شود ۵

دوستی با ناتوانان مایه روشندلی است
موم چون با رشته سازد شمع محفل می شود ۶

شبنم از روشن روانی محو شد در آفتاب
هر که صائب صاف گردد زود واصل می شود ۷