غزل ۲۷۰۱ - دل خراب از خنده پنهان آن گل می شود

دل خراب از خنده پنهان آن گل می شود
سنگ این مینای خالی پرتو مل می شود ۱

ساحل دریای آشوب است ترک اختیار
موج بر خاشاک از افتادگی پل می شود ۲

در طریق ما که نعل واژگون خضر ره است
بیشتر خون بر سر تیغ تغافل می شود ۳

سیل را کوتاهی دیوار عاجز می کند
سد راه دشمن غالب تحمل می شود ۴

پاک گردد هر که صائب دامن پاکان گرفت
اشک شبنم سرخ رو از دامن گل می شود ۵