غزل ۲۷۰۲ - گلشن حسن از بهار عشق خرم می شود

گلشن حسن از بهار عشق خرم می شود
اشک بلبل رنگ چون گرداند شبنم می شود ۱

پیش پا دیدن بلا گردان سنگ تفرقه است
ایمن است از سنگ طفلان شاخ چون خم می شود ۲

دشمن خود را به کام خویش دیدن مشکل است
می شوم من منفعل چون خصم ملزم می شود ۳

سینه ای چون صبح می خواهد قبول داغ عشق
دیو پندارد سلیمانی به خاتم می شود ۴

بس که پیکان ترا در جان و دل دزدیده ایم
در رگ ما سخت جانان نیشتر خم می شود ۵

سازگار طبع انسان نیست عیش و بیغمی
می رود بیرون ز جنت هر که آدم می شود ۶

نیست صائب آفت باران بیجا کم ز برق
مزرع ما خشک ازین اشک دمادم می شود ۷