غزل ۲۷۱۱ - کار ما از ساغر پرمی به سامان می شود

کار ما از ساغر پرمی به سامان می شود
مجلس ما از گل ابری گلستان می شود ۱

ناخن الماس ازکارم سری بیرون نبرد
مشکل من کی به سعی سوزن آسان می شود؟ ۲

یوسف این زخمی که داری از عزیزان وطن
مرهمش خاکستر شام غریبان می شود ۳

جای هر نیشی که از دست تو دارم بر جگر
گر به هم دوزند صد زخم نمایان می شود ۴

بر سر خاک شهیدان شمع آهی برده ایم
خون ما با دامنی دست و گریبان می شود ۵

صائب از تنگ دهان یار پیش دل مگو
طفل ما بدخوست بهر هیچ گریان می شود! ۶