غزل ۲۷۱۷ - دل ز احیای شب دیجور روشن می شود

دل ز احیای شب دیجور روشن می شود
زین جواهر سرمه چشم کور روشن می شود ۱

خویش را زیر و زبر کن کز فروغ آفتاب
بیشتر ویرانه از معمور روشن می شود ۲

از خط شبرنگ می گردد نمایان آن دهن
راه این تنگ شکر از مور روشن می شود ۳

با دل آزاری نگردد جمع حسن عاقبت
ز آتش آخر خانه زنبور روشن می شود ۴

با دل سنگین نیم از رحمت حق ناامید
کز چراغان نجلی طور روشن می شود ۵

شمع بی فانوس می سازد دل ما را سیاه
دیده ما از رخ مستور روشن می شود ۶

شمع کافوری ندارد سود بر روی مزار
صائب از نور عبادت گور روشن می شود ۷