هوش مصنوعی:
این غزل عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند چشم آهو، غمزه و ابرو، به بیان احساسات و مفاهیم عمیق میپردازد. شاعر از عشق، زیبایی، و مفاهیم معنوی سخن میگوید و با کنایهها و استعارههای زیبا، مخاطب را به تفکر وامیدارد.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایینتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۷۴۲ - چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد
چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد
غمزه او تیغ بیباکی به ابرو می دهد ۱
در دل شب می توان گل چید از گلزار فیض
آفتابی شد چو رنگ گل، کجا بو می دهد؟ ۲
دیده رسوانگاهان پرده از کارت کشید
این سزای آن که هر آیینه را رو می دهد ۳
تلخ کردن لب به دشنام هوسناکان چرا؟
خیره چشمان را سزا آن چین ابرو می دهد ۴
این غزل در جلوه برقی به صائب جلوه کرد
اینقدر توفیق، موزونان که را رو می دهد؟ ۵
غمزه او تیغ بیباکی به ابرو می دهد ۱
در دل شب می توان گل چید از گلزار فیض
آفتابی شد چو رنگ گل، کجا بو می دهد؟ ۲
دیده رسوانگاهان پرده از کارت کشید
این سزای آن که هر آیینه را رو می دهد ۳
تلخ کردن لب به دشنام هوسناکان چرا؟
خیره چشمان را سزا آن چین ابرو می دهد ۴
این غزل در جلوه برقی به صائب جلوه کرد
اینقدر توفیق، موزونان که را رو می دهد؟ ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۳۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۷۴۱ - راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد
گوهر بعدی:غزل ۲۷۴۳ - صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
