غزل ۲۷۴۱ - راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد

راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد
شورش دیوانه را زنجیر بیرون می دهد ۱

نیست از سنگین دلیها گر نگریم در وداع
زخم تیغ تیز خون را دیر بیرون می دهد ۲

شکر می گردد شکایت بر زبان عاشقان
می خورد خون، جوهر این شمشیر بیرون می دهد ۳

دایه هر خونی که از بدخویی طفلان خورد
از محبت در لباس شیر بیرون می دهد ۴

می شود صائب چو گل از آتش خجلت کباب
خنده را هرکس که بی تدبیر بیرون می دهد ۵