غزل ۲۷۵۳ - مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید
طاقتش شد طاق تا آن طاق ابرو را کشید ۱

خامه مانی کز او آب طراوت می چکید
موی آتش دیده شدتا آن گل رو را کشید ۲

خامه مو در کفش سر رشته زنار شد
نقش پردازی که زلف کافر او را کشید ۳

دیگر از بار خجالت سرو سر بالا نکرد
تا مصور بر ورق آن قد دلجو را کشید ۴

رشته عمرش به آب زندگی پیوسته شد
خامه مویی که آن لعل سخنگو را کشید ۵

دست و پا گم می کند از شوخی تمثال او
آن که صد ره بی کمند و دام آهو را کشید ۶

حیرتی چون حیرت آیینه گر افتد به دست
می توان صائب شبیه چهره او را کشید ۷