غزل ۲۷۵۲ - وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید
در سواد اعظم چشم غزالان واکشید ۱

مگذر از دریوزه دلها که از ارباب فقر
آن توانگر شد که هویی بر در دلها کشید ۲

سد راه عجز، ترک شیوه عاجزکشی است
کور شد هرکس عصا از دست نابینا کشید ۳

ابر ما بر آب گوهر می فشاند آستین
پرده تلخی چرا بر روی خود دریا کشید ۴

خاتم از شوق تو اینجا می کند قالب تهی
تا به کی ای لعل خواهی سختی ازخارا کشید؟ ۵

(چون نشوید باغبان از باغ دست تربیت؟
آب شد سرو چمن چون سرو او بالا کشید) ۶

سنگ گردیده است از فولاد جوهردارتر
تیشه من بس که ناخن بر رخ خارا کشید ۷

کشتنی ارباب غیرت را بتر از عفو نیست
دشمن از کوتاه بینی انتقام از ما کشید ۸

از سواد خاک، صائب نقد آسایش مجوی
این رقم دست قضا بر شهپر عنقا کشید ۹