غزل ۲۷۵۶ - در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید
می به کشتی در کنار آب می باید کشید ۱

می توان تا چشمی از روی گلستان آب داد
پرده نسیان به روی خواب می باید کشید ۲

کم نه ای از بلبل و قمری درین بستانسرا
ناله ای چند از دل بیتاب می باید کشید ۳

در سیاهی می کند می کار آب زندگی
در دل شبها شراب ناب می باید کشید ۴

صحبت روشن ضمیران زنگ از دل می برد
باده روشن شب مهتاب می باید کشید ۵

ساده کن از فلس خود را، ورنه از هر موجه ای
همچو ماهی وحشت قلاب می باید کشید ۶

خون کنم دل را که تا این مایه تشویش هست
منت دلجویی از احباب می باید کشید ۷

با لب لعل بتان افتاده صائب کار ما
تشنه ما را ز گوهر آب می باید کشید ۸