غزل ۲۷۶۵ - درد را چون صاف در میخانه می باید کشید

درد را چون صاف در میخانه می باید کشید
هر چه ساقی می دهد مردانه می باید کشید ۱

عزت جام تهی باید به بوی باده داشت
ناز گنج گوهر از ویرانه می باید کشید ۲

می چو گردد سر که هیهات است دیگر می شود
دست از اصلاح دل فرزانه می باید کشید ۳

می رسد سیل فنا تا چشم بر هم می زنی
رخت خود بیرون ازین ویرانه می باید کشید ۴

تلخی زهر فنااز زندگانی بیش نیست
بر سر این پیمانه را مردانه می باید کشید ۵

درد بی درمان پیری را دوا بی حاصل است
دست از تعمیر این ویرانه می باید کشید ۶

تا سر مویی تعلق هست دل آزاد نیست
ریشه این سبزه بیگانه می باید کشید ۷

وحشتی کز آشنایان بی دماغان می کشند
روح را زین عالم بیگانه می باید کشید ۸

تا شود روشن به نور شمع صائب دیده ات
سرمه از خاکستر پروانه می باید کشید ۹