غزل ۲۷۷۳ - از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید

از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید
بار کوه قاف بتواند به آسانی کشید ۱

پیش آن طاق دو ابرو بر زمین نه پشت دست
قبله خود کن کمانی را که نتوانی کشید ۲

خون عرق کردم زدست و پای بیتابی زدن
تا چو قربانی سر و کارم به حیرانی کشید ۳

در غبار خط نهان گردید آن لبهای لعل
گنج رخت از بیم چشم بد به ویرانی کشید ۴

خاکساری می کند افتادگان را سرفراز
وقت آن کس خوش که این صندل به پیشانی کشید ۵

روز محشر را کند شب، نامه ناشسته اش
هر که دست از دامن اشک پشیمانی کشید ۶

عشق صائب می شود ظاهر به هر صورت که هست
این می پرزور را نتوان به پنهانی کشید ۷