غزل ۲۷۷۵ - تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید

تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید
از گریبانش نشد مهر بلند اختر سفید ۱

عقل معذورست اگر شد در فروغ عشق محو
پیش خورشید درخشان چون شود اختر سفید؟ ۲

عاشق صادق نمی اندیشد از روز حساب
نامه صبح است در هنگامه محشر سفید ۳

از خط مشکین یکی صد شد صفای عارضش
نامه آیینه می گردد زخاکستر سفید ۴

تیشه از خون روی سخت کوهکن را سرخ کرد
تا نسازد راه قصر یار را دیگر سفید ۵

از بناگوش تو دارد صبح چندین آب و تاب
می نماید از صفای شیر این شکر سفید ۶

خون خود را مشک کردن کار هر بیدرد نیست
نافه را گردید ازین اندیشه موی سر سفید ۷

دفتر ایام از افکار رنگین ساده بود
شد زنور رای صائب روی این دفتر سفید ۸