غزل ۲۷۷۹ - چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید

چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید
باز ناورد از ختا این نافه را موی سفید ۱

دیگران را گر ز پیری صبح آگاهی دمید
شد دل ما شیر مست غفلت از موی سفید ۲

کی شود طبع هوسناکان زپیری تنگدل؟
ماه عید طفل طبعان است ابروی سفید ۳

از جوانان نیست کم چون زنده دل افتاد پیر
صبح می رو بد زدلها غم به گیسوی سفید ۴

با سیه رویان بود عفو خدا را روی حرف
قابل اقبال نبود نامه را روی سفید ۵

تار و پود زندگانی را پریشان کردن است
جمع کردن خنده را چون صبح با موی سفید ۶

کاکل عنبرفشان بر پشت آن سیمین بدن
هست چون خط سیه بر پشت آهوی سفید ۷

هر که صائب روی گردان شد زاهل روزگار
می برد از ظلمت آباد جهان روی سفید ۸