غزل ۲۷۷۸ - مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید

مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید
زندگی بر طاق نسیان نه چو شد ابرو سفید ۱

پرده پوشی چون شب تاریک، کار صبح نیست
دست بردار از سیه کاری چو گردد مو سفید ۲

صبر کن بر تیره روزی کز فروغ عاریت
قد ماه نو دو تا می گردد و ابرو سفید ۳

عنبرین مویی کز او گردیده روز من سیاه
می نماید پیش چشمش دیده آهو سفید ۴

هر که از روشندلی از تیره بختی رو نتافت
از ته ابر سیه چون مه برآید رو سفید ۵

از دورویان جهان امید یکرنگی مدار
نامه را یک رو سیه می باشد و یک رو سفید ۶

نیست آسان زر دست افشار کردن سنگ را
کرد روی کوهکن را قوت بازو سفید ۷

چون نسازد سرخ رویش را به خون عشق غیور؟
کرد راه قصر شیرین کوهکن از جو سفید ۸

نیست صائب اهل دل را شکوه از بخت سیاه
می کند خاکستر این آیینه ها را رو سفید ۹