غزل ۲۷۸۱ - بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید

بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید
این دل گستاخ را بنگر چها دارد امید ۱

خاک در چشمی که در دوران آن خط غبار
روشنی از سرمه و از توتیا دارد امید ۲

در شمار خودفروشان است در بازار حشر
کشته ای کز دست و تیغش خونبها دارد امید ۳

نور اسلام از جبین کافران دارد طمع
هر که از چشمش نگاه آشنا دارد امید ۴

هر که از مژگان دلدوز تو می جوید امان
راه گردانیدن از تیر قضا دارد امید ۵

بی نیازان را زحفظ آبرو آماده است
آنچه خضر از چشمه آب بقا دارد امید ۶

به که نگشاید زلب مهر خموشی غنچه وار
جنت در بسته هر کس از خدا دارد امید ۷

سایه بی قید را مانع زجولان می شود
دولت پاینده هر کس از هما دارد امید ۸

بر ندارد هیچ کس بی مدعا دست دعا
از دعا صائب دل بی مدعا دارد امید ۹