هوش مصنوعی: این متن شعری از صائب تبریزی است که به موضوعاتی مانند ناپایداری دنیا، تقدیر، دعا، فقر و ثروت، و جدایی از عزیزان می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های عمیق، ناپایداری زندگی و بی‌عدالتی‌های دنیا را به تصویر می‌کشد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده یا سنگین باشند.

غزل ۲۷۹۱ - نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد

نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد
سیه مست است دولت، تا کجا خیزد کجا افتد ۱

ید بیضاست باد صبح را در غنچه وا کردن
نماند در گره کاری که با دست دعا افتد ۲

زخارستان دنیا دامن خود جمع چون سازد؟
تن زاری که در ششدر زنقش بوریا افتد ۳

مگس را شوق شکر می شود از زهر چشم افزون
زراندن خیره تر گردد گدا چون بی حیا افتد ۴

نمی باشد فراغ بال جز در ساده لوحیها
که مرغ دوربین از سایه خود در بلا افتد ۵

چه خونها می کند در دل نگه را روی گلرنگش
چرا با آشنایان کس چنین ناآشنا افتد؟ ۶

سیه گردید عالم در نظر یعقوب را صائب
مبادا از عزیزان هیچ کس یارب جدا افتد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۷۹۰ - مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبد
گوهر بعدی:غزل ۲۷۹۲ - مبادا بر سر من سایه بال هما افتد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.