غزل ۲۷۹۰ - مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبد

مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبد
که جزبال سمندر گرداز آتشخانه می روبد؟ ۱

منم پروانه شمعی که شمع بزم جایش را
زدلسوزی به جاروب پر پروانه می روبد ۲

مرا بر می پرستی رشک می آید که از مستی
به دستار پریشان ساحت میخانه می روبد ۳

به امیدی دل صد چاک را در زلف او بستم
همان گرد عبیر از طره او شانه می روبد ۴

چه گردم گرد این سنگین دلان بهر گشاد دل؟
چو آخر آسیا گرد از دل این دانه می روبد ۵

مرا با آتشین رویی سر و کارست کز بستر
به جای برگ گل بال و پر پروانه می روبد ۶

چنان شد عام در دوران چشمش وسعت مشرب
که با سجاده زاهد ساحت میخانه می روبد ۷

نلرزم چون به آه سرد خود چون صبحدم صائب؟
که گاهی از دلم گردی درین غمخانه می روبد ۸